De campus van de Erasmus Universiteit Rotterdam herbergt een schat aan architectuur, kunst en andere objecten met een mooi verhaal. Kom eens bij ons kijken! Deze week: de communicatiewand in de universiteitsbibliotheek.
Terwijl graficus Wim Strijbosch werkte aan dit tegeltableau voor de nieuwe universiteitsbibliotheek van de campus, werd longkanker bij hem geconstateerd. Gedurende zijn ziekte werd het werk overgenomen door Chavalit Soemprungsuk, een bevriend kunstenaar die Strijbosch’ werk goed begreep. Hij overleed een half jaar later. Uit eerbetoon aan Strijbosch is op de dag na diens begrafenis zijn handtekening postuum toegevoegd aan het tableau.
Strijbosch staat in een traditie van kunstenaars die in het harnas zijn overleden. Mondriaan ging hem voor. Diens ‘Victory Boogie Woogie’ werd onaf in zijn atelier gevonden. Of Berlage, die de voltooiing van zijn fantastische Gemeentemuseum Den Haag niet meer meemaakte. Om nog te zwijgen over grootheden zoals Mozart, van wie nog altijd onduidelijk welk deel van zijn laatste ‘Requiem’ nou door hemzelf, of door zijn medewerker na zijn dood is gecomponeerd.
Alleen: Mondriaan, Berlage en Mozart konden terugkijken op een lange succesvolle carrière, terwijl die van Strijbosch met zijn 40 jaar nog maar net was begonnen en zijn einde totaal abrupt was.
In een mooie aflevering van podcast ‘Het Atelier van….’ blikt dochter Judith Strijbosch terug op het leven van haar vader. Ze was 11 toen hij overleed. Haar ouders waren gescheiden. Hij sliep op een bed in zijn atelier. De afhandeling na zijn overlijden was chaotisch en het werk van haar vader verdween in de vergetelheid. Uiteindelijk is ze zelf begonnen met het oprichten van een website, een ‘digitale gedenksteen’ voor haar vader.
Die website laat zien hoe veelzijdig de kunstenaar was. Hij verzorgde de typologie en etalage ontwerpen voor de Bijenkorf, hij ontwierp talloze affiches, hij maakte mooie schilderijen in CoBrA stijl.
Strijboschs werk in de universiteitsbibliotheek van onze campus, toont het ontstaan van het schrift, en is in deze bibliotheek erg op zijn plaats. Het lijkt stilistisch het meeste op zijn schilderijen, waarin ook zwevende figuren en tekens zijn verwerkt.
Omdat Strijbosch het werk niet kon voltooien en een ander het heeft afgemaakt, maar ook omdat hij naderhand nooit tekst en uitleg heeft kunnen geven, zijn er veel open vragen. Het blijft gissen wat nou van hem is. En wat het nou betekent. En dat maakt het misschien juist heel interessant om naar te kijken.
Pepijns Post 