De campus van de Erasmus Universiteit Rotterdam herbergt een schat aan architectuur, kunst en andere objecten met een mooi verhaal. Kom eens bij ons kijken! Deze week: BOMEN IN GEBOUWEN.
Practise what you preach. Dat is wat men moet hebben gedacht toen de board opdracht gaf voor de realisatie van een superduurzaam onderwijsgebouw, met flink ruimte was voor nieuwe technologie en experiment. De kerntaak van een universiteit is immers een nieuwe generatie klaar te stomen om de uitdagingen van de toekomst aan te gaan. Eén daarvan is het beperken van CO2 uitstoot.
Het resultaat is het Langeveld gebouw, een energieneutraal en circulair onderwijsgebouw met een innovatief luchtcirculatiesysteem. Behalve voor onderwijs wordt het ook intensief door studenten gebruikt als studieplek. Vooral de plekken rondom het groene atrium zijn populair.
In een filmpje legt architect Paul de Ruiter uit dat dit gebouw net zo vooruitstrevend en duurzaam is als het vijf jaar eerder gerealiseerde Polak gebouw, alleen zijn de duurzaamheidsmaatregelen bij het Langeveld gebouw veel meer zichtbaar gemaakt.
Eén van de duurzame blikvangers is de verzameling meterslange boomstammen die de trappen en luchtbruggen door het atrium ondersteunen. Dat zijn speciaal op de Veluwe geselecteerde Douglass sparren van 20 meter lengte. Die spar is een bijzondere soort, ze is ongeveer een eeuw geleden geïntroduceerd in Nederland voor de houtproductie. De bomen kunnen 50-60 meter hoog worden en slaan gedurende hun leven steeds meer CO2 op.
Door de stammen van de bomen te gebruiken als constructiemateriaal wordt niet alleen het gebruik van staal en beton vermeden, waarbij veel CO2 vrijkomt, maar verandert de constructie juist in een opslagplaats van het CO2 dat normaalgesproken weer in de atmosfeer zou komen.
Het was natuurlijk ontzettend uitdagend om de 20 meter lange sparren eerst van de Veluwe naar het houtbewerkingsbedrijf in Roosendaal en daarna naar de EUR campus in Rotterdam te krijgen. Maar het is gelukt en samen met het vele binnengroen dragen ze bij aan de ‘boomhut ervaring’ die de architect voor ogen had.
